Regiony · wszystkie epoki

Lotto, Keno i Loterías według regionów

Ta sama podstawowa idea przybrała różne formy w zależności od tego, gdzie się zakorzeniła. Ta strona porównuje tradycje regionalne: włoskie lotto z miejskimi kołami, drogę keno od chińskich znaków do liczb z Nevady, hiszpańskie i latynoamerykańskie loterías, Irish Sweepstake, japoński takarakuji oraz zabytki finansowane z loterii w Australii.

  • 1763
  • 1770
  • 1916
  • 1930
  • 1931
  • 1945
  • 1957

Włochy zachowały grę genueńską i przypisały każdemu miastu własne koło

Włoskie lotto wywodzi się bezpośrednio z genueńskiego zakładu na wybory do rady miejskiej. Gdy gra rozprzestrzeniła się po półwyspie, losowania odbywały się osobno w różnych miastach, a po zjednoczeniu państwo zorganizowało grę wokół zestawu miejskich „kół”, czyli ruote. Każde z nich ma własne losowanie pięciu liczb z dziewięćdziesięciu. Dziś koła to Bari, Cagliari, Florencja, Genua, Mediolan, Neapol, Palermo, Rzym, Turyn i Wenecja, a w latach 2000. dodano koło krajowe. Gracz może postawić na jedno koło albo na wszystkie.

Neapol stworzył niezwykłego towarzysza tej gry, smorfię, tradycyjny słownik, który łączy sny, osoby i wydarzenia z liczbami od jednego do dziewięćdziesięciu. Ktoś, kto przyśnił konkretny przedmiot, mógł go wyszukać i postawić na odpowiadającą mu liczbę. Smorfia jest folklorem, a nie metodą, i żadna książka nie zmieni szans w losowaniu, ale pokazuje, jak głęboko gra weszła do codziennej kultury. Bożonarodzeniowa gra towarzyska tombola, grana w domu z kartami i dziewięćdziesięcioma numerowanymi żetonami, wywodzi się z tej samej tradycji i jest bliskim krewnym bingo.

DRAW LISTBARI 07 21 48GENOVA 12 35 60NAPOLI 03 44 77ROMA 18 29 85TORINO 09 56 71VENEZIA 26 40 90
Rys. 4 — Wyrenderowana drukowana lista losowań. Ilustracja z dowolnymi liczbami, a nie prawdziwy arkusz wyników.

Keno przeszło od chińskich znaków do amerykańskich liczb

Udokumentowana historia keno jest krótsza niż jego legenda. W południowych Chinach gra loteryjna prowadzona z pisanymi znakami, nazywana często „biletem białego gołębia”, ponieważ wyniki miały być przenoszone do odległych wsi przez gołębie, była popularna już w XIX wieku. Gracze zaznaczali znaki na arkuszu, a organizator losował ich zestaw. Chińscy robotnicy, którzy w XIX wieku przybyli na amerykański Zachód, przywieźli grę ze sobą.

W Stanach Zjednoczonych znaki ustąpiły miejsca liczbom od jednego do osiemdziesięciu, z których w każdej grze losowano dwadzieścia. Przez pewien czas grę przedstawiano jako „racehorse keno”, w którym każda liczba była powiązana z nazwą konia, aby dopasować ją do przepisów traktujących loterie i zakłady wyścigowe odmiennie. Gdy Nevada zalegalizowała w 1931 roku większość form hazardu, keno stało się grą kasynową. Wiele stanowych loterii prowadzi dziś własne keno z losowaniami co kilka minut, zwykle generowanymi przez generator liczb losowych, a nie przez kule.

Loterías w Hiszpanii i Ameryce Łacińskiej stawiały na drukowane bilety i wspólne wygrane

Hiszpańska tradycja opiera się na drukowanych biletach, a nie na wybieranych liczbach. Bilet na świąteczne losowanie dzieli się na dziesiąte części, zwane décimos, a rodziny, biura i kluby zwykle dzielą się jednym numerem, dzięki czemu duża wygrana może zostać rozłożona na cały zakład pracy lub wieś. Losowanie 22 grudnia jest transmitowane, a liczby wyśpiewują uczniowie Colegio de San Ildefonso, którzy wyciągają kule z dwóch dużych kulistych bębnów: jednego na numery biletów i jednego na wygrane. Czytelnicy strony o początkach rozpoznają parę dwóch pojemników z XV-wiecznych Niderlandów.

Hiszpańskie władze kolonialne przeniosły loterię do Ameryki. W Nowej Hiszpanii w 1770 roku ustanowiono loterię królewską, a jej następczyni, meksykańska Lotería Nacional, nadal prowadzi losowania, których dochody przeznaczone są na pomoc publiczną. Meksyk nadał też nazwę czemuś zupełnie innemu: loterii, grze z obrazkowymi kartami, rozgrywanej na planszach i talii obrazów, takich jak el gallo, la dama i la sirena. Mimo nazwy jest to rodzinna gra podobna do bingo, a jej obrazy często pojawiają się w meksykańskiej sztuce ludowej.

Sweepstakes, takarakuji i zabytki finansowane z loterii

Irlandia stworzyła jedno z najszerzej sprzedawanych losowań XX wieku. Irish Hospitals' Sweepstake, prowadzony od 1930 do 1987 roku, powiązał numery biletów z końmi w głównych wyścigach i zbierał pieniądze dla irlandzkich szpitali. Bilety trafiały daleko poza Irlandię, także do krajów, w których były nielegalne, co sprawiło, że sweepstake stał się źródłem napięć dyplomatycznych, a nie tylko finansowania szpitali.

W Japonii nowoczesny takarakuji sięga 1945 roku, kiedy rząd wydał bilety loteryjne, aby zebrać fundusze w trudnych ostatnich miesiącach drugiej wojny światowej. Później wydawcami zostały prefektury i wyznaczone miasta, a noworoczne wielkie losowania słyną z długich kolejek przy znanych kioskach z biletami. W Australii Golden Casket z Queensland rozpoczęło działalność w 1916 roku, zbierając pieniądze dla powracających żołnierzy i ich rodzin, a w Nowej Południowej Walii Opera House Lottery, uruchomiona w 1957 roku, pomogła sfinansować budowę Opery w Sydney.

Co pokazują różnice regionalne

Zestawione obok siebie formy regionalne tworzą kilka rodzin. Rodzina loterii biletowych, od Sluis po Madryt, sprzedaje wcześniej ponumerowane bilety przy stałej liście wygranych. Rodzina gier liczbowych, od Genui po Hamburg, pozwala graczom wybierać liczby i wypłaca wygrane według liczby trafień. Keno należy do rodziny gier liczbowych, ale losuje znacznie częściej. Sweepstakes czerpią wyniki z zewnętrznego wydarzenia, zwykle wyścigu konnego. Każda rodzina niesie prawną i kulturową historię miejsca, które ją ukształtowało.

Te różnice mają znaczenie przy czytaniu statystyk i doniesień prasowych. „Loteria narodowa” może oznaczać jedno roczne losowanie biletów w jednym kraju, a w innym zestaw codziennych gier. Gdy archiwum porównuje tradycje, podaje zarówno formę, jak i kraj, dzięki czemu czytelnik widzi, co faktycznie było sprzedawane. Aby poznać nowoczesną technologię stojącą za tymi grami, przejdź do ery transmisji.

Źródła tej strony obejmują opublikowane historie Loterías y Apuestas del Estado i meksykańskiej Lotería Nacional, publiczne materiały włoskiej Agenzia delle Dogane e dei Monopoli o lotto, dzieło C. L'Estrange Ewena Lotteries and Sweepstakes (1932) oraz opublikowaną przez Operę w Sydney relację z jej budowy.

Ta strona opisuje historię. ZuvaNeonFormul nie sprzedaje biletów i nie zachęca do gry. Loterie są ograniczone do osób dorosłych, a wiek graniczny różni się w zależności od kraju.