Finansowanie murów i kościołów pierwszymi losowaniami
Starożytne losowanie, flamandzkie i holenderskie loterie miejskie oraz genueński zakład, który dał lotto dziewięćdziesiąt liczb.
To archiwum śledzi loterię jako narzędzie finansów publicznych: sposób, w jaki miasta, korony, a później republiki zbierały pieniądze na mury, porty, mosty i kolegia. Jest pisane z myślą o ciekawych czytelnikach, datowane tam, gdzie pozwalają na to zachowane źródła, a jego podstawy są jasno wskazane.
Ludzie losowali na długo przed tym, zanim ktokolwiek pomyślał o pobieraniu opłaty za tę przyjemność. Hebrajska Biblia opisuje podział ziemi między plemiona przez los, a rzymscy gospodarze rozdawali upominki, losując żetony podczas uczt w czasie zimowego święta Saturnaliów. Pisarze rzymscy donoszą, że cesarz Augustus lubił takie gry, a późniejsze kroniki łączą jedno publiczne losowanie z remontem miasta. Żadne z nich nie były loteriami w rozumieniu współczesnego czytelnika. Nikt nie kupował numerowanej szansy i nikt nie spodziewał się, że losowanie zapełni skarbiec.
Zmiana ta pojawiła się w miastach Niderlandów w XV wieku. Rachunki miejskie z takich miejsc jak Gandawa, Utrecht i Brugia wspominają o publicznych losowaniach, a zapis z L'Écluse, dziś Sluis w Holandii, datowany na 9 maja 1445 roku, opisuje loterię zorganizowaną na mury i umocnienia miejskie. Zasada była w zarysie prosta. Miasto sprzedawało losy, zatrzymywało część dochodu i wypłacało nagrody, czasem w monetach, a czasem w srebrnej zastawie lub tkaninach. Nadwyżka trafiała na określony cel publiczny, który zwykle podawano w ogłoszeniu.
Archiwum traktuje ten układ jako nić przewodnią pięciu wieków. Rząd Elżbiety I użył go na porty w 1567 roku. Republika Holenderska założyła loterię w 1726 roku, która działa do dziś jako Staatsloterij. Hiszpania Karola III ustanowiła loterię państwową w 1763 roku. Kolonialne zgromadzenia w Ameryce Północnej zatwierdzały losowania, które pomagały finansować drogi, fortyfikacje i pierwsze budynki kolegiów, takich jak Harvard, Yale i Columbia. W każdym z tych przypadków losowanie było przedstawiane najpierw jako sposób na sfinansowanie czegoś konkretnego, a dopiero potem jako szansa na wygraną.
Takie spojrzenie na historię nie czyni gier ani lepszymi, ani gorszymi. Wyjaśnia, dlaczego rządy tak ściśle je kontrolowały, dlaczego krytycy protestowali równie długo, i dlaczego współczesne losowanie transmitowane w telewizji wciąż ma lekki charakter obywatelski. Kolejne strony są ułożone według epok, a osobna strona opisuje, jak regiony kształtowały formaty gier.
Zapis miejski z tej daty opisuje loterię zorganizowaną na mury i umocnienia, jedno z najwcześniejszych datowanych publicznych losowań w Europie.
Gdy miasta pokazały, że losowanie może zbierać pieniądze, władcy przejęli ten pomysł. Franciszek I zezwolił na loterie we Francji w 1539 roku. W Anglii loteria nadana w 1567 roku za czasów Elżbiety I miała finansować porty i obronę wybrzeża, a jej losowanie odbyło się w 1569 roku przy zachodnich drzwiach katedry św. Pawła. Przez kolejne dwa stulecia parlament zatwierdzał loterie, które pomogły opłacić Westminster Bridge, a w 1753 roku zbiory, które dały początek British Museum.
Republiki okazały się równie chętne. W Ameryce Północnej legislatury kolonialne, a później stanowe, używały losowań na drogi, obronę i kolegia, aż skandale wokół Louisiana State Lottery Company skłoniły Kongres do zakazu przesyłania materiałów loteryjnych pocztą w 1890 roku. Anglia zakończyła państwowe loterie już w 1826 roku, a Francja poszła w jej ślady w 1836 roku.
Każdy obszerny artykuł omawia jeden etap historii w głębi, z zestawem dat, dokumentami, na których się opierają, oraz pytaniami, o które historycy wciąż spierają się.
Starożytne losowanie, flamandzkie i holenderskie loterie miejskie oraz genueński zakład, który dał lotto dziewięćdziesiąt liczb.
Elżbietańska Anglia, królewska Francja, Republika Holenderska, Hiszpania i kolonie amerykańskie, a potem zakazy.
Cotygodniowe gry liczbowe, losowania transmitowane w telewizji, certyfikowane maszyny, losy natychmiastowe i sprzedaż online.
Miejskie bębny loteryjne we Włoszech, droga keno do Nevady, hiszpańskie drukowane losy, loterie z nagrodami (sweepstakes) i takarakuji.
Loteria wróciła w XX wieku z nową technologią i nową publicznością. Lotto 6 aus 49 w Niemczech Zachodnich odbyło pierwsze losowanie w 1955 roku, a od 1965 roku było pokazywane w telewizji. New Hampshire zapoczątkowało nowoczesne odrodzenie loterii w USA w 1964 roku. Brytyjska Loteria Narodowa rozpoczęła się transmisją na żywo BBC 19 listopada 1994 roku, a EuroMillions zaczęło łączyć sprzedaż między krajami w 2004 roku.
Przezroczysty bęben miał tak samo duże znaczenie jak pieniądze. Pozwalał widowni zobaczyć, że proces jest uczciwy, czego dawne loterie miejskie dokonywały przy pomocy świadków i parowanych losów losowanych publicznie. Strona o erze transmisji wyjaśnia, jak sprawdza się maszyny losujące i jak sprzedaż online zmieniła ten obraz.
Pierwsze losowanie Loterii Narodowej poszło na żywo w telewizji BBC, a część wpływów została ustawowo przeznaczona na dobroczynność, dawny obywatelski układ w nowym studiu.
Dawne zapisy loterii są rozproszone i nierówne. Rachunki miejskie zachowały się w niektórych miejscach, a w innych nie, a wiele popularnych opracowań powtarza twierdzenia, których nie da się wyśledzić w żadnym dokumencie. Pracujemy na podstawie opublikowanych badań i skatalogowanych archiwów, porównujemy daty przynajmniej w dwóch źródłach, gdy to możliwe, i oznaczamy historie, takie jak legenda o keno z czasów dynastii Han, które opierają się na późniejszych przekazach. Oto dzieła, do których wracamy najczęściej.
ZuvaNeonFormul to niezależne archiwum informacyjne. Nie jest powiązane z żadnym operatorem loterii, regulatorem ani rządem wymienionym na tych stronach, nie jest przez nie zatwierdzane ani z nimi związane. Nie sprzedajemy kuponów, nie publikujemy wyników, nie oferujemy prognoz i nie zachęcamy do gry.
Loterie są formą hazardu i są dozwolone wyłącznie dla dorosłych; progi wiekowe różnią się w zależności od kraju. Jeśli hazard szkodzi Tobie lub komuś bliskiemu, może pomóc lokalna placówka wsparcia lub specjalista zdrowia. Aby dowiedzieć się, jak powstaje to archiwum, przeczytaj kto tworzy to archiwum albo napisz do archiwum, jeśli chcesz zgłosić poprawkę.